หน้าแรก arrow คอลัมน์ประจำ arrow รอวันเธอกลับมาเยือน
รอวันเธอกลับมาเยือน
เขียนโดย publisher   

ขณะนี้คณะกำลังเก็บรวบรวมข้อมูลความเป็นไปตั้งแต่ตั้งคณะเพื่อจัดทำประวัติ ศาสตร์เชิงบอกเล่า   ตอนนี้กำลังอยากได้รูปในอดีตจากเพื่อนๆโดยเฉพาะรุ่นแรกๆมาเพื่อให้ประวัติศาสตร์นี้มีความสมบูรณ์ ใครมีรูปก็สามารถส่งกลับมาที่คณะได้ที่ อีเมลนี้จะถูกป้องกันจากสแปมบอท แต่คุณต้องเปิดการใช้งานจาวาสคริปเพื่ออ่านมันได้

การจะสร้างบ้านสักหนึ่งหลัง เพื่อเป็นที่พำนักของสมาชิกในครอบครัว เบื้องลึกของการสร้างนั้น เกิดมาจากความประสงค์เจ้าของบ้านว่า จะให้มีบ้านรูปทรงเป็นอย่างไร มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องรับแขก รวมตลอดถึงห้องครัว ลึกลงไปกว่านั้นคือขั้นตอนการสร้าง ซึ่งช่างผู้สร้างต้องเดินท่อน้ำ ฝังหรือซ่อนส่วนประกอบอื่นๆ ที่ไม่พึงอวดให้อยู่ในที่ลับตา ดังนั้นลูกหลานที่เพิ่งเกิดมาในสภาพของบ้านที่สร้างและตกแต่งแล้ว จึงไม่รู้ถึงเส้นสายของท่อน้ำหรือสายไฟ รู้เพียงว่า เมื่อกดสวิทซ์จะมีไฟ เมื่อไขก๊อกจะมีน้ำ เฉกเช่นการสร้างคณะขึ้นใหม่ในมหาวิทยาลัยมหิดล คณะวิศวกรรมศาสตร์..

          หากก้าวไปยืนอยู่ ณ วันที่ 18 สิงหาคม 2553 ย้อนเวลากลับไปถึงวันเดือนเดียวกัน แต่เป็น พ.ศ. 2533 คณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยมหิดล ก็จะมีอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ บริบูรณ์ไปด้วยแรงขับเคลื่อนของพลังของหนุ่มสาว ซึ่งเขาและเธอต่างมีวิถีชีวิตโคจรเคยมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ร่วมเล่น ร่วมเรียน ร่วมกิจกรรมนานา ครั้นอยู่ร่วมกันไม่นานปี ต่างก็สำเร็จการศึกษาแล้วออกไปปฏิบัติหน้าที่พลเมืองของชาติด้วยความภาคภูมิ

          วันรวมรุ่นศิษย์เก่าอย่างไม่เป็นทางการ เพียงประสงค์จะได้แง่คิดมุมมองถึงการตัดสินใจมาเรียนที่สถาบันแห่งนี้ ก่อให้เกิดบรรยากาศของเสียงหัวเราะกันคิกคักภายในห้องประชุมเล็กๆ ก่อนจะมีการแนะนำตัวเองว่าชื่อเรียงเสียงไร พร้อมกับปีการศึกษาและภาควิชาที่ตนเองสังกัด มีเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ อำผ่านไมค์ว่า ให้บอกชื่อสามีหรือภรรยา ทำให้เรียกเสียงเฮฮาราวกับวันเก่าคืนก่อนที่พวกเขาเป็นนักศึกษาหวนกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง

          คำถามสั้นๆ ที่ว่า เหตุจูงใจอันใดที่ทำให้มาเรียนที่วิศวะมหิดล บ้างก็ว่า เพราะอยากเป็นรุ่นแรก, ไม่อยากถูกรับน้อง, อยู่ใกล้บ้าน, เดินทางสะดวก, ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย, วิศวะมหิดลเป็นของใหม่, เลือกเพราะเพื่อน หรือมีเพื่อนรุ่นพี่มาเรียนอยู่ก่อนแล้ว บ้างก็ด้วยเหตุผลว่า คุณพ่อขอร้องหรือแม้กับคำตอบว่า เคยมาเตะบอล (ที่สนามฟุตบอลคณะวิศวะฯ) สมัยอยู่ ม.4” แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใดๆ อย่างน้อยก็ทำให้ทุกคนกลายเป็น ศิษย์เก่าวิศวะมหิดลไปเรียบร้อยแล้ว

          “…แต่ว่าตอนแรกไม่รู้จักกับมหิดลมาก่อนเลย คือมหิดล คืออะไรที่ไหนอย่างไร เพราะตอนนั้นอยู่ที่สกลนคร จะรู้จักขอนแก่น จุฬาฯ ธรรมศาสตร์ อะไรประมาณนี้ แต่ก็พอติดแล้วเข้ามาอยู่ที่นี้ ก็ทำให้รู้ว่า ของมหิดลก็เป็นสถาบันที่ดีมากๆ ที่หนึ่ง ที่สอนอะไร พอออกไปแล้วรู้สึกว่า คือเข้ามาแบบไม่ได้เก่งมากมาย ออกไปแล้ว ทุกคนรู้สึกว่า อู้ฮู ท่าทางจะเก่งนะ อะไรพวกนี้ ก็ดีครับ รู้สึกดีที่ชื่อเสียงมหาวิทยาลัยทำให้ดีขึ้นหนุ่มศิษย์เก่าผู้ใส่ต่างหูวับแวม บอกเล่าด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

          “...ก็สำหรับการเรียนที่นี่ก็รู้สึกดีนะครับ ที่นี่เป็นกันเองมาก แล้วก็เมื่อไปคุยกับเพื่อนๆ ที่ไปเรียนวิศวะที่อื่นเนี่ยบรรยากาศไม่เหมือนที่นี่ นะครับ ที่นี่มีบรรยากาศที่เป็นกันเอง แล้วก็ทุกคนเป็นพี่เป็นน้อง บรรยากาศเหมือนพี่น้องเรียนด้วยกัน ก็อยากจะบอกว่า รู้สึกดีใจที่ได้มาเรียนที่นี่ แล้วก็ดีใจด้วยที่ได้ทำงานที่นี่น่ะครับอาจารย์หนุ่มผู้มีรูปร่างบอบบางเล่าความในใจให้ฟัง ก่อนที่จะมีคำถามตามมาติดๆ จากเสียงสตรีว่า มีภรรยารึยัง อาจารย์หนุ่มก็ตอบโดยพลันว่า มีแล้วเรียกเสียงฮาครืนประมาณว่า ส.น.น.” (สมน้ำหน้า) คนถาม

          ถึงแม้ว่าวิศวะมหิดลจะเปิดใหม่ แต่ก็ใช่ว่าจะมีพร้อมทุกสิ่งสรรพ ในทางตรงกันข้าม กลับเป็นการดำเนินการเรียนการสอนอย่างขลุกขลัก ดังคำบอกเล่าจากพี่รุ่นแรกกล่าวถึงความไม่พร้อมของการเปิดคณะใหม่ว่า

          “…อย่างเช่นเรียนวิชาดรออิ้ง วิชาดรออิ้งเนี่ย ปกติแล้วเนี่ย จะต้องเรียนในห้องแอร์นะ แต่รุ่นหนึ่ง ไม่รู้รุ่นสองเป็นด้วยหรือเปล่า (ชี้นิ้วไปที่รุ่นสอง มีเสียงเสริมว่า รุ่นสามด้วย”) อ่า รุ่นสามด้วย ก็คือเป็นโรงประลองนะ จริงๆ แล้วเขาจะวางจำพวกเครื่องกลึงยังเงี้ย ตรงนั้นน่ะเค้าจะกั้นเอา เอาไอ้ตะแกรงลวดกั้นเป็นห้องๆ น่ะครับ แล้วก็วางดรออิ้งไว้ให้นะครับ แล้วก็เวลาให้คะแนนดรออิ้งปุ๊บ ต้องดูเรื่องความสะอาดอะไรพวกนี้นะครับ บางคนเนี่ย เขียนๆ ไปนะครับ เหงื่อหยดลงมาตึ๋ง (เสียงหัวเราะ) โอ้โห.. เศร้าเลยครับ

          ย่อหน้าข้างต้นเป็นเพียงอดีต ที่หลายๆ คนได้ประสบ เมื่อนำมาเล่า ณ วันนี้ จึงกลายเป็นเรื่องสนุก ซึ่งอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า วิศวะของชาวเราจะมีอายุครบ 2 ทศวรรษ มีหลายสิ่งหลากประการที่ฝากไว้กับศิษย์เก่าทุกคน ทุกคนมีส่วนเป็นจิ๊กซอว์แต่ละแผ่น เมื่อนำมาต่อกันเป็นผืน จะทำให้เห็นหน้าตาของวิศวะมหิดลอย่างชัดเจน

ถึงวันนี้ วิศวะมหิดลจึงเป็นบ้านหลังอบอุ่น ที่ได้ต่อเติมเสริมชายคาให้คุ้มแดดกันฝนได้กว้างขวางมากยิ่งขึ้น แมกไม้รอบอาคารยิ่งรื่นรมย์เขียวขจี อาจารย์ผู้ใหญ่หลายท่านยังคงแวะเวียนมาทักทายให้กำลังใจคนทำงานอยู่เสมอ และนั่งนับถอยหลัง รอวันเธอกลับมาเยือน

 
< ก่อนหน้า   ถัดไป >

[+]
  • Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • fresh color
  • warm color